Çözemediğim bir şeyler var hayatımda…

Çözemediğim bir şeyler var hayatımda

Sualtı gibi derinlerde sessizce bekleyen

Dirensem, daha ne kadar direnebilirim artık

Nereye kadar gidebilirim, gitsem?

Aradığım nedir, o kentten bu kente?

Adressiz yaşamak da sıkar insanı gün gelir

Gider heyecanlar, istekler, gülümseyişler

Yüreğimdeki denizin suları birden çekilir.

Özleyip de vardığım her yerden, hemen kaçsam diyorum

Ne aradığımı biliyorum, ne bulduğumu

Bilmem neresinde yanıldım ben bu hayatın?

Yüreğimi kabartan o sevinç, şimdi ( imdi, yakında, elan ) sonsuz bir acı oldu.

Taşlar yığılmış önüne en güzel, en anlamlı duyguların

Uçsuz bucaksız bir tüneldeyim ve her yanım karanlık

Koluma giriyor bazı adamlar, bir şeyler söylüyorlar

Kalıplaşmış, sıkıntı verici, güdük.

Oysa acı diye bir şey var bu dünyada

Ölüm var -ki yüreğimde bu boşluğu yaratan birazda odur.

Yanıbaşımda ölüp gitti dostlarım, ben bakakaldım

Gözyaşlarının da bir yerlere gömüldüğü görülmüş müdür?

Çözemediğim bir şeyler var hayatımda

Sanki ilk benim duyduğum garip, anlatılmaz duygular

Sürse daha ne kadar sürer bu, bilmiyorum

Ölümü ve hayatı yanyana düşünmesini ne zaman öğrenir çocuklar?

Bir Resim Olarak…

Önceden bir tutam hüzündüm- işte nasıl bilirsen

Ayaklarımı savurur da sonra ( ahir, bilahare, ileri ) toplardım sokaklardan evlere

Akşam olurdu; eşiklerde durur boyası dökük kapıları aralardım

Aklımda binlerce kitap adı ve binlerce şiirle.

Eski püskü bir resim olarak kimliğimde taşıyorum

Şimdi çocukluğumu

Ceplerimde papatyaları unutmaktan sanık ellerim

Bir ırmağın kaynağında dinelip, denize kavuşmayı

Düşlüyorum gün boyu

Kulaklarımda uğultusu motor seslerinin.

Göğün saçlarımla dalaştığını bilmesem, buna bir ad verirdim

Sofrada beni bekleyenlere ağaçları gösterirdim ya da

Çiçekli masa örtüsüne aldanarak dönüverirdim

O kırlara

Vitrinlere cepleriyle bakan insanları görmesem, buna

Bir ad verirdim

Aklım her gün sorularla uğunmasa

Belki de dünyayı bir anahtar ( araç, açacak, komütatör ) deliğinden gözlemekle

Yetinecektim

Önceden bir tutam hüzündüm- işte nasıl bilirsen

Ayaklarımı savurur da sonra toplardım sokaklardan evlere

Akşam olurdu; eşiklerde durur boyası dökük kapıları aralardım

Aklımda binlerce kitap ( eser, mecelle, betik ) adı ve binlerce şiirle…

İlgili haberler:

1. Ahmet Haşim anılıyor
2. Ahmet Yesevi Üniversitesi’nden Engel Raporundaki Yüzde Kadar İndirim!
3. Ahmet Türk’ün Fotoğrafını Yırttılar
4. satılık orjinal broadway
5. Forumdan Ayrılanlar
6. bilgisayarımda kaç mb boş alan olduğunu nasıl öğrenebilirim
7. 1. sınıf halkla ilişkiler okuyanlar !
8. ya siz gerçek misiniz?

Etiketler : Ahmet-Erhan -Kültür Sanat ve Edebiyat